کتاب خانه‌خوانی به دنبال بازنمایی روایی تجربه‌ی زیسته‌ در خانه است؛ تجربه‌‌ای روزمره که همزمان به عمیق‌ترین لایه‌های درون ما پیوند دارد. این کتاب با توصیف خاطرات و تداعی‌های مختلف فضاهای خانه، خواننده را به باززیستن این تجربه دعوت می‌کند. نویسنده، از طریق گفت‌وگو با تعدادی از ساکنان خانه‌های برهه‌ی گذار معماری تهران و نقلِ تجربه‌ی زندگی در فضای خانه‌ و مفهوم «در‌خانه‌بودن» برای آن‌ها، می‌کوشد معنای زنده‌ی نهفته در این خانه‌‌ها را کشف کند و راهی تازه برای گفت‌وگو درباره‌ی کیفیت خانه بگشاید. خانه‌ با ما و در ما زندگی می‌کند، بزرگ می‌شود، به بلوغ می‌رسد و از پا می‌افتد، و در این هم‌زیستی‌ از اندیشه و احساس و باورهای ساکنانش شکل می‌گیرد و به رویدادهای زندگی‌ شکل می‌دهد. با فهم تعامل خانه و تجربه‌های زیسته‌ی ساکنانش، می‌توان بده‌بستان معمار و ساکنان خانه را هدفمند کرد و جایی متناسب با نیازهای واقعی انسان به نقشه درآورد تا خاطره‌ها و مکان بهتر با هم پیوند بخورند