این کتاب از زبان پسری 10 ساله روایت می شود که در سال های فبل از انقلاب در خانه ای که قبلا سکونت گاه لهستانی ها بوده، به همراه مادر و مادر بزرگش زندگی می کند. با توجه به داستان به نظر می رسد که این خانه در یکی از محله های جنوب تهران واقع شده است. شخصیت های داستان از همان ابتدا به طور کامل توصیف می شوند و خواننده با پیچیدگی خاصی رو به رو نیست چنانکه خود نویسنه می گوید: راستش به کار بردن تکنیک های پیچیده در داستان یا ادا درآوردن در نثر را نه می پسندم، نه می فهمم. به هر حال این شیوه من برای داستان گویی است. فکر می کنم در داستان گویی، اصل خود داستان است و چیزهای دیگری اگر بخواهد به آن علاوه شود شهیدش می کند. اصل همان داستانی است که باید تعریف شود به شیوه سالم، شیوا و درستش.