کتاب حاضر داستان فوران خشم طردشدگان است در عصری که آن را عصر شهری می خواندن و به آن می بالند. خشم کسانی که هیچ مشروعیتی ندارند و تنها آن گونه مرئی می شوند که نظم مسلط آن ها را در منطق خود تعریف می کند و بیرون زدگی ها را در دایره ی شمول خود درمی آورد. آن ها اصلا نه محدود به فقرای شهری هستند، نه طبقه ی متوسط شهری، نه سیاه پوستان، نه مهاجران، نه اقلیت های دینی، و نه زنان؛ همه ی این ها هستند. کسانی که بنا به ضرورت نظم برقرار شده، از قطار نابرابری ساز توسعه شهری به بیرون پرتاب شده اند و با طناب بر زمین کشیده می شوند. برای آن ها خراب کاری در مسیر حرکت قطار توسعه تنها چاره ی بقاست.