"رفته رفته، سنجش گذشته برایم معنا و اهمیت پیدا کرد و در ذهنم به موضوعی ضرور تبدیل شد.
 
 
در این حال وهوا بار دیگر به فکر نوشتن در بارۀ زندان افتادم. این بار بدون دغدغۀ خاطر پذیرفته بودم که زندان سیاسی زنان بخشی از تاریخ سیاسی جامعۀ ماست. اما دیگر در پی آن نبودم که به تحلیل و برداشت خودم اکتفا کنم. گرچه گفتنی کم نداشتم. بیشتر در پی آن بودم که بدانم همبندان سابقم پس از بیست سال چه خاطره، چه برداشت و چه تحلیلی از آن سال‌ها دارند.
 
 
روایت‌های این مجموعه نتیجۀ این گفتگوهاست که با بیش از 35 همبند سابق و چند خانوادۀ زندانی انجام داده‌ام. [...] این گفتگوها را چهار بار تغییر داده‌ام وسرانجام به شکل و ساختار کنونی در دو جلد گنجانده‌ام. [...] مسئولیت ساخت، پرداخت وسَبک بیان روایت‌ها با هر عیب و ایرادی که دارند از آن من است. محتوا و مضمون هر روایت متعلق به خود راوی است."
 
 
(داد بی‌داد جلد 1، صفحۀ 13)