داد بی داد نخستین مجموعهیی است که سرگذشت شکلگیری زندان زنان سیاسی را در دههی پیش از انقلاب، از زبان بخشی از زندانیان آن دوره روایت میکند. ویژگی کتاب در این است که خاطره و برداشت یک نفر نیست، بلکه در برگیرندهی تجربه های 37 تن از زندانیان و تعدادی از خانوادههای آنان است، با افکار سیاسی گونه گون و دیدگاه های متفاوت، که در روایت های خود باز می گویند. ویژگی دیگر این کتاب ترتیب زمانی وقایع است. جلد اول با دستگیری سه زن در آغاز مبارزهی مسلحانه در تابستان 1350 شروع میشود و با آزادی دو زندانی در اوایل سال 54 پایان مییابد. جلد دوم از اوایل سال 54، با سیاستهای جدید رژیم شاه پس از اعلام حزب رستاخیر، و بازتاب آن در برخورد با مبارزین و زندانیان آغاز می شود و تا آخرین روزهای سر نگونی آن رژیم ادامه دارد.ویدا حاجبی تبریزی (زاده ۱۳۱۴- درگذشته ۱۳۹۵) فعال سیاسی و نویسنده ایرانی بود. وی سالهای ۱۳۵۱ تا ۱۳۵۷ را در زندان سپری کرد. حاجبی در سال ۱۳۵۶ از سوی سازمان عفو بینالملل به عنوان «زندانی سال» شناخته شد. وی از با نفوذترین زنان مارکسیست در جهان بود که با فیدل کاسترو هم روابط نزدیکی داشت و حتی در هاوانا با او دیدار کرد. حاجبی در اواخر عمر در یک مصاحبه ی تلویزیونی در بی بی سی فارسی به شرح سرگذشت زندگی اش پرداخت.
