یکی از مضامین «در طویله دنیا» سانسور است. اداره سانسور در این رمان به شکل سازمانی مخوف و بی‌در و پیکر جلوه می‌کند که از برخی لحاظ یادآور وزارتخانه‌ها و دیوانسالاری اداری در رمان‌های فرانتس کافکا است. در اینجا اما راوی داستان موفق می‌شود اجازه خروج از کشور را به شکلی قانونی از این سازمان بگیرد. «سازمان» اما او را به همکاری دعوت می‌کند، در ابتدا نامش را تغییر می‌دهند و بعد هویتی سازمانی برایش مشخص می‌کنند و در همه حال تعریف مشخصی از خود این سازمان وجود ندارد. در میانه رمان با این حقیقت روبه‌رو می‌شویم که «سازمان» تلاش کرده است بر ذهن راوی اثر بگذارد و حتی دستگاه‌هایی را نیز در بدن او کار گذاشته‌اند تا تلاش و ثمره کار او را در جهت منافع‌ و اهدافشان به کار بگیرند. راوی که از این مسائل بی‌اطلاع است، گمان می‌کند انسانی است آزاد و می‌تواند بر پایه اراده شخصی و فردی‌اش زندگی کند. او در این میان حتی به عنوان فردی که در تنگنا قرار گرفته و به عنوان یکی از مخالفان «سازمان» معرفی می‌شود.