شاون قصه‌ی زن‌ها و مردها و بچه‌هایی را تعریف می‌کند که مانده‌اند کدام تصمیم، کدام انتخاب و کدام حادثه آن‌ها را به جایی که هستند کشانده است. از خانواده‌هایی می‌گوید که خود را میان رنج‌های این دنیای آشفته‌ی مدرن «گمشده» یافته‌اند و به حکم غریزه می‌کوشند همچنان با هم بمانند. آنچه این آدم‌ها پشت سرگذاشته‌اند معمولاً سیاه است، زمان حال به خاکستری می‌زند و آینده، مثل توفانی در راه، نحس و دهشت‌زاست. آدم‌ها همیشه در حال رفتن و ترک کردن هستند. در حال ترک کردن خانه، خانواده، شهر خود هستند. آدم‌ها در کنار هم و در یک خانواده زندگی می‌کنند بی اینکه هرگز تلاش کنند یکدیگر را بشناسند. فرصت‌های شناخت یکدیگر را از دست می‌دهند. و از روحیات هم بی خبرند و از عواطف و احساسات هم نسبت به یکدیگر بی خبر می‌مانند. و وقتی به خود می‌آیند که دیگر دیر شده است.