«دعای دریا» الهام گرفته از پایان غم‌انگیز آلان کردی، پسرک پناهجوی سه ساله‌ای است که به همراه خانواده‌اش در تلاش برای فرار از جنگ خانمان‌سوز سوریه در دریای مدیترانه غرق شد. تصویر پیکر بی‌جان آلان در ساحل بدروم‌ترکیه، به سرعت در سرتاسر دنیا پخش و به عنوان سندی‌تراژیک از بی‌رحمی‌های جنگ‌های بشری در تاریخ ماندگار شد. 
خالد حسینی که خود به عنوان سفیر حسن‌نیت کمیساریای عالی سازمان ملل متحد در امور پناهندگان فعال است، «دعای دریا» را به مناسبت سالگرد مرگ آلان کوچک به رشته تحریر درآورده است. 
این داستان در قالب نامه‌ای خیالی از زبان پدری سوری برای فرزندی که در آغوشش خفته است، در شب پیش از آغاز سفر دریایی پرمخاطره‌شان به سوی اروپا، نگاشته شده است. داستان روایت دلهره‌ها و درماندگی‌های مردی است که نیک می‌داند آغوشش دیگر پناه امنی برای فرزندش نیست. 
«برکرانه ای مهتابی پدری ،پسر خفته اش را در آغوش میکشد و چشم به راه دمیدن سپیده و رسیدن قایقی می مانند . 
پدر با پسرش از تابستان های طولانی دوران کودکی اش میگوید 
واز خانه پدربرگ او در سوریه ،از خش خش برگ های زیتون در نسیم از بع بع بزهای مادر بزرگ او ،از تلق تلوق دیگ وقابلمه یاد میکند .همچنین حکایت شهر پر هیاهوی حمص با کوچه های شلوغ ،مسجد و بازار بزرگ را در روزگاری باز میگوید 
که هنوز از آسمان بمب بر سرشان نباریده بود و فراریشان نداده بود»