نمایشنامه‌هایی که در کتاب دوازده قطعه کوتاه گردآوری شده‌اند به عنوان آثار متاخر بکت شناخته می‌شوند و از حیث نکته‌های اجرایی اهمیت بسیاری دارند. این قطعات نسبت به دیگر آثار شناخته شده‌ی بکت، دارای مفاهیمی عمیق‌تر، ابهام آمیز و چند لایه هستند و شناخت جدیدی از او ارائه می‌دهد و دیگر او را تنها به عنوان یک فیلسوف بدبین، مایوس و پوچ گرا معرفی نمی‌کند، بلکه به عنوان فردی دارای ایده‌هایی رئالیستی درباره انسانیت، ایستادگی و امید تا لحظات آخر، زیبایی شناسی و... می‌شناساند. بخشی از نمایشنامه‌هایی که در این کتاب گردآوری شده است در سال‌های 1386 تا 1395 به عنوان یکی از پروژه‌های تئاتری ایران، در قالب چند تکه تئاتر با هم به اجرا در آمده‌اند.