کتاب حاضر، دربارهی دیوانها و قشون نظامی عصر صفوی است و در سه فصل تنظیم شده: فصل نخست دربارهی سازمان حکومت مرکزی، مناصب عالی دولتی و رویههای دیوان عالی است. فصل دوم به بحث دربارهی حکومت ایالتی اختصاص دارد. همچنین اطلاعاتی دربارهی منصب داروغه و وزیر عرضه شده است. موضوع فصل سوم نیز قشون صفویه، چگونگی شکلگیری آن و اصطلاحات در قشون است. البته بحث این فصل به سازمان واحدهای مختلف قشون محدود نمیشود، بلکه سلاحهای مورد استفادهی آن، تاکتیک و رزمآرایی مورد عمل و نحوهی پیروزی در نبردها و محاصرهها نیز شرح داده شده است. در جایی از کتاب میخوانیم: «در اواخر سلسلهی صفوی سپهسالار یکی از امرای طرف مشورت و مهمترین مقام لشکری پس از قورچیباشی بود. با این حال، دومان این تصور را ایجاد میکند سپهسالار مهمترین فرمانده بوده است هرچند که در واقع به نیروی شبه نظامی اشاره داشت. عزل حکام با تأیید او محتمل بود. هر تصمیمی دربارهی عملیات نظامی باید به اطلاع او میرسید. ...»
