بلندتر شده. صدای قدم‌هاش را می‌گویم. بلندتر و شاید بیشتر. مثل کسی که فکر می‌کند یا جمع و جور، مدام توی خانه راه می‌رود. ده صبح است و او در خانه. کسی که باید مثل خیلی‌ها جای دیگری باشد. اداره یا کلاس یا هزار جای دیگر. به سقف نگاه می‌کنم و چایم را مزه. یادم باشد خانه‌ی بعدی سقف و کَفَش قطورتر باشد. اگر بدری باشد می‌گوید از سکوت خانه‌ات است؛ از تنهایی و خیالات. و چطور ممکن است صدای قدم‌های کسی را از میان این آجرها شنید؟ صدای کشیده شدن دمپایی‌ها روی پله از صدای سنگینی قدم‌های مرد بلندتر است، که به در نگاه می‌کنم. صدا قطع می‌شود. انگار صاحبش دودل است که بالا برود یا نه. زنگ در را می‌زند. بلند می‌شوم. لیوان را لبه‌ی میز می‌گذارم. نزدیک است بیفتد که در هوا می‌قاپمش. اگر می‌شکست مهمان ناخوانده‌ام می‌فهمید خانه‌ام.»...