کریستوا در این کتاب همچون اثر قبل، روایتی از تأملات آرنت به دست می‌دهد و همدلی خود را با اندیشه‌های او نشان می‌دهد. به اعتقاد کریستوا، آرنت از متفکرانی است که زندگی را به عرصه تأمل خویش بدل کرده‌است و به خلاف بسیاری از فلاسفه بزرگ غرب، شکاف میان اخلاق زیستی و تفکر فلسفی، سیاسی‌اش را به خوبی پر می‌کند. یکی از مضامین اصلی این کتاب تمایز آرنتی میان دو نحوه هستی است، یعنی zoe (حیات زیست شناختی) و bios (زندگی به مثابه روایت یا داستان).
آرنت با تأکید بر این ایده که زیستن همان اندیشیدن و به تعبیری روایت کردن است، مسیر را برای پرداختن به دو مفهوم کلی‌تر معنا و تکثر بشری همواره می‌سازد. آنچه به زندگی معنا می‌بخشد، همان روایت است که بر حقیقت تکثر بشری استوار است و با «عمل» و «آشکارندگی» آن در «فضای بروز» پیوند خورده است. از نظر آرنت، بدون بدل ساختن رخدادهای خام زندگی به رویدادهای زمامند یک داستان یا روایت در جهان و در میان دیگران، امکان تاب آوردن توالی رنج‌ها وجود نخواهد داشت. هر زندگی و هر تولد، با ایجاد قابلیت طرح‌افکنی امکان‌های تازه‌ای که برای زیستن فراهم می‌کند در حکم نوعی آغاز تازه است و از این منظر پیوندهای جدیدی را شکل می‌دهد که تکثر بشری را به حافظه روایی عمیق‌تری مجهز می‌کند. ذات هستی بشری همان صیرورتی است که حرکت دائمی خود را مدیون اندک تکانه‌های هر «کیستی» تکین و منحصر به فرد است.