انتشارات ثالث -  ۱۳۸۰ 
نصرت رحمانی از مهم‌ترین شاعران نوگرای ایران بود که در ۱۰ اسفند ۱۳۰۸ در تهران به دنیا آمد و ۲۷ خرداد ۱۳۷۹ در رشت درگذشت. او از شاگردان و دنباله‌روان جریان شعر نیمایی به شمار می‌رفت، اما در شعرش لحن و جهان‌بینی کاملاً شخصی داشت؛ آمیخته‌ای از اعتراض، تلخی، عشق، تنهایی و زندگی مردم فرودست. 
زندگی
* تحصیلات خود را در مدرسه پست و تلگراف گذراند.
* مدتی در وزارت پست و تلگراف، سپس در رادیو و روزنامه‌نگاری فعالیت کرد.
* مسئول صفحه شعر مجله «زن روز» نیز بود.
* از دهه ۱۳۳۰ با انتشار نخستین مجموعه شعرش به شهرت رسید و در دهه‌های ۴۰ و ۵۰ از محبوب‌ترین شاعران نسل جوان بود. 
ویژگی‌های شعر
شعر نصرت رحمانی با این ویژگی‌ها شناخته می‌شود:
* زبان ساده، روان و صمیمی
* تصویرسازی از زندگی طبقات فرودست و حاشیه‌نشین
* مضامین تلخ، اعتراضی و اجتماعی
* تأثیرپذیری از نیما یوشیج، همراه با سبک و صدای مستقل
* حضور پررنگ عشق، شکست، تنهایی و عصیان در آثارش 
مهم‌ترین آثار
از شناخته‌شده‌ترین مجموعه‌های شعر او می‌توان به این آثار اشاره کرد:
* کوچ (۱۳۳۳)
* کویر
* ترمه
* میعاد در لجن
* حریق باد
* شمشیر، معشوقه، قلم
* پیاله دور دگر زد