ماندن با احساس تزلزل - یعنی ادامه‌دادن با قلبی شکسته، با شکم گرسنه، با احساس درمانگی و میل به انتقام - مسیر بیداری حقیقی است. رها نکردن آن بلاتکلیف، یادگرفتن قلق ریلکس بودن در میان آشوب، و یادگیری نترسیدن، مسیر معنوی است. سالک مبارز بودن یعنی پیدا کردن قلق به دام انداختن خود، به دام انداختن مهربانانه و مشفقانه خود. ما هزاران بار خود را با ناخشنودی، تلخی و انزجار حق به جانب به دام می‌اندازیم و خشک و سخت مي‌شویم. ما به هر طریقی خشک و سخت مي‌شویم، حتی با احساس تسکین یا الهام. هر روز مي‌توانیم به خشونت در جهان فکر کنیم. در سراسر جهان، همه مدام دشمن را هدف حمله قرار مي‌دهند و مدام درد تشدید می شود. هر روز مي‌توانیم در این‌باره بیاندیشیم و از خود بپرسیم: آیا مي‌خواهم به خشونت موجود در جهان بیافزایم؟ هر روز، در هر لحظه‌ای که اوضواع وخیم مي‌شود، مي‌توانیم از خودمان بپرسیم: آیا مي‌خواهم صلح را تمرین کنم یا جنگ؟