رومانی تازه از چنگ دیکتاتور رها شده است. شبح چائوشسکوی ساقط‌شده همچنان بر فراز رومانی سرگردان است. دختری نوجوان نظاره‌گرِ خاکستر آتشی است که مدفن پرتره‌های شکوهمند سابق بوده و اکنون بر زندگی شهروندانی نشسته که دیرگاهی در برابر آن پرتره‌ها دست‌بسته و حیرت‌زده مانده بوده‌اند. سومین رمان گئورگ دراگُمان، «ساحره»، روایتِ رومانیِ پس از چائوشسکو است، گرچه به‌صورت مستقیم حرفی از دیکتاتور نمی‌زند. راویِ «ساحره» دخترکی سیزده‌ساله است به نام «اِما» که با روایت روزمرگی‌هایش در کنار مادربزرگی که تازه به وجود او پی برده، قصۀ رومانیِ سال‌های ۱۹۹۰ را نقل می‌کند و شبه‌دموکراسی‌ای را که پس از کمونیسم و وحشتِ نازیسم شکل گرفته. داستان در همچو فضایی جلو می‌رود و هر واقعۀ غیرطبیعی، از زبان راوی، طبیعی و باورپذیر می‌شود.