در دههی 1930، به رغم سقوط بازار سهام و رکود اقتصادی پس از آن، پاریس همچنان ریخت‌وپاش می‌کرد. حتی در اواخر این دهه که طبل جنگ در سراسر اروپا به غرش درآمد، اشراف و تازه‌به‌دوران‌رسیده‌ها به سرمستي‌های خود در مونپارناس و مونمارتر در دو سوی رود سِن ادامه مي‌دادند. پاریس همچنان جاذبهی جادویي‌اش را برای هنرمندان و مسافران حفظ کرده بود. موسیقی جاز در شب‌های پاریس طنین مي‌انداخت، سوررئالیسم اوج مي‌گرفت، مد و طراحی لباس پوست مي‌انداخت، جیمز جویس با «بیداری فینیگان‌ها» ادبیات مدرن را دوباره تعریف مي‌کرد و جوزفین بِیکر همچنان محبوبیت داشت. در سالن‌ها و گالري‌ها و کافه‌ها، هِنری میلر، هلنا روبینشتاین، آنائیس نین، کوکو شانل، سالوادور دالی، اِلسا اسکیاپارِلّی، تی. اس. الیوت و کاترین ان. پورتر به مهاجران پرآوازهی دههی قبل مي‌پیوستند، به کسانی مانند گرترود استاین، سیلویا بیچ، پابلو پیکاسو، جِینت فلانر و مَن رِی. کتاب «سال‌های افول» داستان پاریس‌نشینان است و پاریس، روایتی خوشخوان از رویدادهایی که به انقلاب هنری آن دوره خوراک رساندند و به سقوط پاریس و اشغال آن به دست نازي‌ها در سال 1940 در جنگ جهانی دوم ختم شدند.