کارگردان زن در پشت صحنه، روی تن مرد بازیگر با قلم موی سیاه چشم های سیاه می کشید. چشم های کوچک و بزرگ . روی شورت کرمی رنگ مرد هم چشم بود. هم در جلو و هم در عقب. ماشینی جلو در ایستاد و دو مرد از ان پیاده شدند. یکی چاق و کوتاه قد و دیگری لاغر و کمی خمیده که یک پایش می لنگید. طبق یک فرمول برای فراری دادن خوره های مزاحم خواب، هی به این طرف ذهنم گفتم: برو گم شو! ولم کن! حالا چه وقت یادآوری مرگ دیگران است؟ به دشت و صحرا فکر کن! خودم را دلداری دادم که دارم خواب می بینم. اما خواب نبود. مرده بودم و می دانستم که ادوارد توبین تصیم داشته به این لحظه از زندگی هیجان ببخشد...