چیزی در درونش شروع به تکان خوردن کرد، مثل پروانه ای که توی دلش داشت از پیله اش خارج می شد. حالا دیگر اتاق گرم و خفه کننده بود، وحشتناک بود و افتضاح در پس زمینه ی کتاب ها، سی دی ها، قفسه ها و عکس زن خانه ی خیابان فرشته با همان دختر دماغ پهن سبزه رو، دنبال مانتو و روسری اش گشت. بدون این که به پول ها دست بزند یا منتظر مرد بشود از در خارج شد. سوار آسانسور شیشه ای شد. آسمان تیره بود و باز چشمش به برج میلاد افتاد. فکر کرد اشتباه کرده بود که برج میلاد شبیه یک سیخ کباب با یک گوجه ی اضافه است، بلکه شبیه گردن درازی است که بغضی گنده در آن گیر کرده است.