سومین اول شخص مفرد، به قرار دو اول شخص پیشین، به زبانِ محاوره‌ی عامیانه نوشته شده است. نگارنده بر آن است که روایتِ قصه‌های عکس‌ها با این زبان به دنیای درونیِ قصه‌ها نزدیک‌تر می‌شود، یا شاید اصلاً این قصه‌ها می‌بایست با این زبان تعریف می‌شد؛ زبانِ عامیانه‌ای که روی در اضمحلال دارد و زبانِ عامیانه‌ی دیگری جای آن را می‌گیرد. این کتاب ۸۱ جستار دارد و در هر جستار شاهد عکسی مرتبط با موضوع متن هستیم، زبان متن بسیار ساده و به شکلی عامیانه و راحت فهم اما عمیق و فلسفی است و روایت گشوده‌ای است که راوی آن اول شخص مفردی است که از زاویه‌ای نو به زندگی نگاه می‌کند، زاویه‌ای که او را در مقامی نشانده که زمان‌های ناممکن و نبودنش را نیز شرح می‌دهد.