چنان‌که از نام کتاب نیز برمی‌آید، آن را باید پیش از هرچیز یک طلوع فلسفی در کارنامه‌ی نیچه خواند. یک نقطه‌ی عطف تعیین‌کننده در مسیرش که او از لحن رمانتیک‌ آثار قبلی خود فاصله می‌گیرد و حمله‌ی همه‌جانبه‌اش را به اخلاق سنتی آغاز می‌کند. در این رساله است که نیچه پیش‌داوری‌های ذیل «اخلاق» را زیر سوال می‌برد و شکنندگی آن‌ها را بیش از پیش آشکار می‌کند؛ به‌ویژه ارزش‌ها و پیش‌فرض‌های موروثی‌ای که از مذهب و تفکر روشنگری به جا مانده و در دستگاه انتقادی محک نخورده. او ارزش نوع‌دوستی، اعتلای از خودگذشتگی و اقتدار اخلاقی گناه را مورد پرسش قرار می‌دهد و در جایی بیرون از دوگانه‌ی تقابل خیر و شر، می‌کوشد تا نشان دهد که چگونه مفاهیم اخلاقی ما از نیروهای تاریخی، روان‌شناختی و فرهنگی منتج می‌شوند. پرسش او در حقیقت این است: آنچه ما «اخلاق» می‌نامیم ریشه در عقل، شفقت یا حقیقت دارد یا اینکه از ترس، رنجش یا اراده‌ی‌ معطوف به قدرت زاده شده است؟