داستاننویسی زنان در افغانستان با ماگه رحمانی (متولد ۱۳۰۳ ش.) و انتشار اولین داستان کوتاه زنان در سال ۱۳۲۷ ش. آغاز شد و ظهور نویسندگانی چون سپوژمی زریاب (متولد ۱۳۲۹ ش.)، مریم محبوب (متولد ۱۳۳۴ ش.) و پروین پژواک (متولد ۱۳۴۵ ش.) فصل تازهای در ادبیات داستانی زنان افغانستان گشود. پساز وقفهای در دههی هشتاد، داستاننویسی زنان در افغانستان جان تازهای گرفت و موجی از نویسندگان به وضعیت زنان و مسائل جاری درونی کشور مانند جنگ، خشونتهای خانوادگی، زنآزاری، ازدواجهای اجباری، خودسوزی و... پرداختند. اکنون با قدرتگرفتن طالبان در افغانستان و به حاشیه راندهشدن زنان از اجتماع، آیندهی نامعلومی در پیش است. این کتاب به بهانهی همین تغییرات گردآوری شده است. در کتاب پیش رو مجموعهای از داستانهای کوتاه زنان افغانستانی جای گرفته و شامل داستانهای زنانی است از هرات، بادغیس، فاریاب، کابل و... که چه در افغانستان ماندهاند و چه به کشورهای دیگر مهاجرت کردهاند.
