من از سال 1973، زمانی‌که اولین آموزش ای‌اس‌تی خود را انجام دادم و با دنیایی از احتمالات جدید رو‌به‌رو شدم، عضوی از جنبش پیشرفت فردی توانایی‌های بالقوه انسان‌ها بودم. از آن زمان، ادیان، ادعیه، مراقبه، یوگا، تلقین، تجسم فکری و ان‌ال‌پی (برنامه‌ریزی عصبی زبانی) را مطالعه کرده‌ام. من روی آتش راه رفته‌ام و سایر نظریات غیرمعمول را بررسی کرده‌ام که بعضی از آن‌ها به‌قدری ناشناخته‌اند که نیازی به بردن نامشان نیست. کاری که هال با کلمه «خواستن» انجام داده، این است که او بهترین شیوه‌هایی را که طی قرونِ خودآگاهی انسان توسعه یافته است در نظر گرفته و بهترینِ آن‌ها را در قالب یک مراسم صبحگاهی روزانه خلاصه کرده است؛ مراسمی که درحال‌حاضر به بخشی از برنامه روزانه من تبدیل شده است. بسیاری از مردم روزانه یک بخش از «خواستن» را انجام می‌دهند؛ برای مثال، خیلی از مردم قسمت «و» را که مخفف ورزش است، هر روز صبح انجام می‌دهند. بعضی دیگر «س» سکوت یا همان مدیتیشن را انجام می‌دهند، یا «ن» نوشتن که همان ثبت وقایع هر روز صبح است. اما تا زمانی‌که هال «خواستن» را به یک مجموعه تبدیل نکرد، هیچ‌کس همه این شش «بهترین شیوۀ» باستانی را صبح‌ها انجام نمی‌داد.