“صد نامه‌ی عاشقانه تمام آن چیزی است که از خاکستر عشق من مانده، من، شاعری هستم مثل همه شاعران و مثل همه‌ی مردان، یادگارهایی از عشق داشته‌ام و مجموعه نامه‌هایی و آن قدرشجاع نبوده‌ام که همه آن‌ها را در آتش بسوزانم. اما وقتی برای آخرین بار به محتوای این ماترک رجوع کرده‌ام، در بعضی از این نوشته‌ها، چیزهای بسیاری از جنس شعر دیده‌ام و برخی را شعر یافته‌ام، این فکر مرا از آتش زدن آن‌ها منصرف کرده و در میان انبوه این نوشته‌ها صد نوشته را برگزیده‌ام یا قطعه‌هایی از آن نوشته‌ها را که حاوی هارمونی شعری و انسانی بوده جدا کرده‌ام، به‌رغم آنکه معتقدم خط فاصل بین خصوصیات وعمومیات هنرمند خط موهومی است.”