محمد ایوبی متولد ۱۳۲۰ در اهواز داستان‌نویس ایرانی بود. وی از معدود نویسندگان دهه چهل است که بعد از انقلاب هم در ایران ماند. او از اعضای قدیم کانون نویسندگان بود. رمان‌های «راه شیری» و «سفر تا سرطان مغول»، همچنین سه‌گانه «آواز طولانی جنوب» از اوست. 
 
«... آن‌گاه تمام قد برابرم ایستاد: «اینک اجازه بدهید آفتابه‌لگن بیاورم تا پاهایتان را بشوم، بفرمایید آب را چگونه می‌پسندید صاحب! گرم؟ خنک؟ یا میانه و ولرم؟»
خدا می‌داند، خودم طاقت بوی گند پاهایم را نداشتم، هر چه با عطریات هندی خیسشان می‌کردم انگار بلانسبت شما که می‌خوانید، فروشان کرده‌ام در چاهک مستراح و مبال! آن‌وقت این زن زیبا، این سبزه‌ی خوش‌خلق ساری‌پوش، خم بر ابرو نمی‌آورد وقت شستن پاهایم. آن‌قدر اصرار می‌کرد، آن‌قدر قربان صدقه‌ام می‌رفت و التماس می‌کرد تا مجبور می‌شدم بگویم: آب ولرم بهتر است! لطفا این قدر هم صاحب صاحب نکن دخترجان!
گفت: چشم صاحب!...»