عاشقانه های گوته نوشته علی عبداللهی کتاب شعری است که به اقتضای حجمش، قاعدتا بخشی اندک از عاشقانه‌های گوته را در خود جا داده است. در نگاه نخست، به نظر می‌رسد انتخاب گزینه‌ای عاشقانه از میان انبوه شعرهای گوته، کاری چندان دشوار نباشد، چون بیشتر شعرهای گوته عاشقانه و غنی اند.
ولی چنین نیست و همین حجم از عاشقانه‌ها، در عین بازنمایی تمام رخ نگاه شاعر به عشق، دربردارنده شماری از مهم‌ترین شعرهای غنایی – عاشقانه وی نیز هست؛ گزینه‌ای حاوی نمونه‌هایی از نخستین شعرهای عاشقانه از سال‌های جوانی گوته گرفته تا پخته‌ترین شان در روزگار پیری شاعر. بسیاری از شعرهای این دفتر در گزینه‌های مختلف عاشقانه آمده اند و بسیاری از سطرهایش، مثل رایج شده اند و ورد زبان آلمانی زبان‌ها بوده اند و هستند و منتقدان بارها در موردش نوشته و آنها را تفسیر کرده اند.
گوته افزون بر آوازه جهانی در زمینه ادب و علم و هنر، یکی از نامی‌ترین و بزرگترین عشاق جهان است. او در همه کنش‌های مادی و معنوی، ناخواسته به سوی روشنایی می‌پویید و حتی در واپسین لحظات زندگی در بستر مرگ، عبارت «روشنایی بیشتر!» را بر زبان می‌آورد. به باور منتقدان گوته در شعرهایش، همواره به نورانیت عشق نظر دارد و عشق‌ها و شورش‌های پی در پی در وجودش از وی شخصیتی روشن و پویا ساخته است.
 
بخشی از متن کتاب عاشقانه های گوته
چون در آینه نظر می‌دوزی،
بیاندیش که من آن دیدگان را بوسیدم،
و اگر از من پرهیز نمایی
وجود من به دو نیم خواهد شد
زیرا تا آن زمان که من در این دیدگان می‌زیم
به من ارزانی می‌داری، هر آن چه من به تو می‌دهم،
گرنه تا حال یکسر از میان رفته می‌بودم.
اکنون گویی تولدی تازه یافته ام.