برای قرون متمادی قوانین آسمانی مذهبی و سنت‌های زمینی اجتماع موانعی بر سر راه عشق تصور می‌شد. از این رو سراسر تاریخ ادبیات و فرهنگ جهان پر بود از عشاق ناکام و عشق‌های نافرجام. قرن بیستم هر چند قرن زوال سنت‌های پدرسالارانه، نظام‌های مذهبی و جوامع قبیله‌ای نام گرفت، با این حال انسان قرن بیستم تنهاتر از همیشه بود. گویا مرگ «پدر کثیف» فرویدی تحت فرمان وقیحانه‌ی «لذت ببر!» سوپرایگو نه تنها لذتی به او نبخشیده، که او را با این اضطراب نیز مواجه کرده است که «آیا به اندازه‌ی کافی لذت می‌برم؟». «عشق در زمانه‌ی تنهایی» کاوشی است بر مبنای روان‌کاوی فرویدی۔لکانی درباب دسته‌ای از بنیادی‌ترین و هم‌زمان پیچیده‌ترین مفاهیم همبسته: جنسیت، عشق و قدرت.