نخستین تجربه ورود دوربین عکاسی به ایران به میانه قرن نوزدهم میلادی و دوران حکومت محمدشاه و به‌ویژه ناصرالدین‌شاه قاجار بازمی‌گردد؛ زمانی که عکاسی به‌عنوان پدیده‌ای علمی هنری تازه، از اروپا به دربارهای شرقی راه یافت. دوربین عکاسی ابتدا نه در میان مردم، بلکه در بستر مناسبات دیپلماتیک و علمی وارد ایران شد و بیشتر به‌مثابه ابزاری شگفت‌انگیز و مدرن مورد توجه قرار گرفت. کتاب «عکاسی باطنی» نوشته محمدرضا طهماسب‌پور، به برخی جنبه‌های کاربردی در عکاسی ایران و چگونگی پیدایی و روند رشد و دگرگونی آن‌ها بر پایه اسناد، نوشته‌های تاریخی و عکس‌های برجای مانده از دوران قاجار پرداخته است.