این کتاب به تاریخ، نظریه و کاربرد انسان‌شناسیِ روان‌شناختی می‌پردازد. این کتاب برای پاسخ دادن به این پرسش‌های دشوار، موادی را از سه انگاره بزرگ و گاه متناقض وضعیت بشری بیرون می‌کشد: یکی انگاره انسان‌شناختی، که داده‌های مردم‌نگاری گردآوری شده از فرهنگ‌های گوناگون را تحلیل و تفسیر می‌کند؛ دیگری انگاره جامعه‌شناختی، که سازمان‌های اجتماعی و ساختارهای نهادی قدرت را با هم مقایسه می‌کند؛ و سه دیگر، انگاره روان‌شناختی، که به بررسی حالت‌های ذهنی افراد می‌پردازد. هدف کلی در این کتاب، توصیف و مشارکت در کوشش برای درهم نوردیدن مرزهای رشته‌ای و تأسیس نظریه یکپارچه‌ای از تجربه بشری است. برای رسیدن به این هدف، چکیده‌ای از بحث‌های بنیادین در باره رابطه میان هدف شخصی و جمعی در اندیشه غربی در کتاب مطرح می‌شود. سپس، توضیح داده می‌شود که تحقیق‌های میان‌فرهنگی در این مباحث چه نقشی داشته‌اند و یافته‌های این پژوهش‌ها با مسائل کنونی در باره ماهیت خودشناسی، ادراک، شناخت، عاطفه و تجربه عشق و اجتماع چه ارتباطی داشته‌اند.