گارت اُ ِ دانــل ِ درمانــده از دور ِ مــلال آور زندگــى در بالى بِــگ، بــا شــغلى دون در دکان ِ خواربارفروشـى پـدرى کم حـرف، بـا عشـقى نـاکام بـه کتـى دوگانـى کـه بـه ازدواج ِ جوانــى خوش آتیــه و مرفــه در آمــده و بــا نبــود حتــى انــدک چشــم انداز یــا فرصتـى در کشـور خویـش، دعـوت خالـه خـود بـه فیلادلفیـا را مى پذیـرد. اکنـون در ایـن آخریـن شـبى کـه در خانـه اسـت نشـانى از شـادى در خـود نمى یابـد و بـا ســرى انباشــته از رویــاى کامیابــى، ثــروت و عشــق هاى بى پایــان کــه قــرار اســت بـا ورود بـه آمریـکا از آن او شـود تنهـا در جسـتجوى کلمـه اى دلگرم کننـده از زبـان پـدر یـا اشـاره اى از سـر درک از سـوى کتـى یـا دوسـتانش اسـت تـا او را از رفتـن بــاز دارد. هنــوز پنــج دقیقــه بیشــتر از بــالا رفتــن پــرده صحنــه فیلادلفیــا، مــن اومــدم نگذشــته بــود، امــا پــر روشــن بــود کــه ایــن بالاخــره همــان صــداى نــاب اسـت ... برایـان فریـل بـا ظرافـت و طنـز بسـیار بـه اوضـاع و شـرایطى مى پـردازد کــه جوانــان ایرلنــدى را ناگزیــر از مهاجــرت مى کنــد ... او صــداى رســاى مردمــان واقعــى را آن گونــه کــه در بزنــگاه بــزرگ زندگیشــان بــا یکدیگــر ســخن مى گوینــد باز آفریده است.