علی باباچاهی، اهل جنوب و شاعر است، معلم و روزنامه نگار . او شاعر 'این قیافه خیلی مشکوک' و خیلی کتاب های دیگر در عرصه شعر و ادبیات ایران است و بر نسلی از شاعران امروزایران تاثیر گذار بوده است. وی روزگاری به مدت هجده سال در بوشهر معلمی می‌کرده و در پی بازنشستگی اجباری‌اش، بعد از انقلاب، به تهران آمده و از آن زمان حضوری مستمر در مجلات و نشریات ادبی داشته است. از وی بیش از بیست مجموعه شعر و کتاب‌هایی در تحقیق، تحلیل و نقد شعر و ادبیات ایران منتشر شده است. 'این قیافه مشکوک' فیلمی است درباره علی باباچاهی و دنیای شعرش در آستانه هفتاد سالگی.
 
 
ویژگی فیلم
 
 
فیلم 'این قیافه مشکوک' ساخته وحید علیزاده رزّازی ، یک مستند پُرتره است، که فیلمساز به جنبه‌های گوناگون حیات شعری باباچاهی در طی پنجاه سال حضور در عرصه شعر پرداخته و سعی کرده از قالب‌های مرسوم در ساخت فیلم های پرتره درباره شخصیت‌ها دوری کند.
 
 
درباره کارگردان
 
 
وحید علیزاده رزّازی زاده تهران و دانش‌آموخته‌ی کارگردانی فیلم است. پس از ساخت چند فیلم کوتاه داستانی و تجربی، مُستند 'این قیافه‌ی مشکوک' اولین تجربه‌ی او در این حیطه‌ است.
 
 
علیزاده رزّازی در عرصه‌ی شعر و ترجمه‌ی شعر نیز با مطبوعات و سایت‌های فرهنگی ـ ادبی ایران همکاری دارد. "این قیافه‌ی مشکوک" اولین بار در مراسم بزرگداشت علی باباچاهی در اسفندماه ۱۳۹۰ در تهران به نمایش در آمده است.
 
 
نگاه کارگردان
 
 
'این‌ قیافه‌ی مشکوک' تنها یک فیلم نیست، دقایقی صرفا" دیدنی- شنیدنی هم نیست، شعری‌ست در واقع چندمنظوره که منظور خاصی را هم دنبال نمی‌کند. پیچیده‌ ست و آسان‌یاب و مولف‌های متکثری دارد. مولفِ محوری آن جنون نوشتن را برگزیده تا گرفتار عقلِ روزمره نشود وَ عقل عذابش ندهد. مشکوک و متفاوت و 'طورِ' دیگری‌ست کلا". جدا از دیگران نه، رها، آری! با خودش آن‌قدر تنها راه می‌رود - بدون ِ شما هرگز- تا به‌شکل خودِ 'خودش' در می‌آید.
 
 
با شعر زاده شده در ازل، به کوچه وَ خیابان رفته با شعر، دیر به خانه برگشته و جوانی‌اش را در طول راه گم کرده تا شاید در آینده‌ای که اکنون‌ست آن‌را در 'وضعیّت دیگر' پیدا کند. تفکر و تغزل را در هم آمیخته، جوش خورده، کف کرده، سپس آب این انگور را بر شعرهایش پاشیده، جوگندمی‌هایش خیسِ خیس شده.
 
 
بوشهر را نمی‌دانم از سرِ مستی یا... به تهران پیوند زده وَ حالیا تهران، 'اتاق فکر»' اوست. وَ فکر از هیچ قیافه‌ای اجازه نمی‌گیرد که لبخند ژکوند را در خواب گم کند یا پیکاسو را در آب‌های خلیج فارس پیدا. از پرتره شدن می‌گریزد این قیافه، از زندگی‌نامه شدن نیز، وَ از فیلم شدن؛ هرچند سرانجام به دام حلقه‌های دلربای فیلم گرفتار می‌شود وَ «این» سرنوشت قیافه‌ای‌ست که پنجاه سال به فرمان ایست نااهلان گوش نسپرده است.
 
 
 
 
 
منبع بی بی سی فارسی