این کتاب نسبت چشم انداز مارکسیستی را با علوم اجتماعی در ایران بررسی می کند و نشان می دهد که در ایران فقط یک نوع علوم اجتماعی وجود نداشته است. کتاب با تمرکز بر شماری از کوشش های فکری مارکسیستی، دو گونه از علوم اجتماعی را در ایران صورت بندی می کند: چشم انداز مارکسیستی علوم اجتماعی» در برابر «رویکرد حاکم بر علوم اجتماعی». این بررسی نشان می دهد که تاکنون سرگذشت علم اجتماعی ایران عموما از زاویه ی رویکرد پوزیتویستی روایت شده است. برای ارایه ی تصویری کلان از چشم انداز دیگر، زمینه های نظری اختلاف های مارکسیسم و جامعه شناسی، وجوه متمایز دو گونه ی علوم اجتماعی در ایران، ابعاد نظری مارکسیسم در ایران و تأثیرات حزب توده ی ایران بر تحولات علوم اجتماعی وارسی شده و اندیشه های اواتیس میکائیلیان (سلطان زاده) به عنوان یکی از آغازگران علوم اجتماعی مارکسیستی، پیش از تأسیس دانشگاه در ایران، مورد بحث قرار می گیرد.