از مقدمه‌ی مارتین روزن: «مارکسیست‌ها هم گناه مارکس نیستند. جماعتِ سرگردان مارکسیست، با تمام گونه‌های متقابلاً ستیزه‌جو و غالباً آدمکشش، علاوه‌بر انقلابیونِ رمانتیک، مبارزان راهِ آزادی، قهرمانان زن و مرد، دانشگاهیان، خودکامگان، مرگ‌پَرَستان یا بوروکرات‌های احمق (و صرف‌نظر از رئیس‌جمهور کره‌ی شمالی و کمیته‌ی مرکزیِ حزب کمونیستِ چین)، از آین رَندیست‌های تروتسکیستِ سابق و نومحافظه‌کاران و کمونیست‌های اقتدارگرای سابقِ همیشه‌حاضر در تالارهای حزبِ کارگر انگلیس گرفته تا چیزهایی به‌شکلی آزاردهنده غریب مثل پیتر هیچنز، اسپایکد آنلاین و مائویست‌های پیر‌و‌چروکیده‌‌ی نگهبانِ حرم‌‌سراهای دنج رفیق‌های مونثِ دوست‌داشتنی در محله‌ی نیزدن، همه را در بر می‌گیرد. خیال می‌کنم تمامشان از این کتاب نفرت خواهند داشت.»