در اوایل دهه ی هشتاد و اوایل دهه ی نود میلادی سه جریان مهم معماری در حال تجربه و آزمایش گری در آمریکا بودند. جریان تاریخ گرا که تحت تاثیر نظریات و نوشته های رابرت ونچوری، آلدو روسی و چارلز جنکس مخالفت خود را با مدرنیسم اعلام کرد و در پی به کارگیری مجدد فرم های تاریخی و پیوند آن با تکنولوژی صنعتی در جهت ایجاد یک معماری فیگوراتیو نوین بود. جریان معماری انتقادی که زبان فرمال معماری مدرن را پذیرفته ولی محتوای متفاوتی را برای آن در نظر داشت. این که معماری اساساً راه حلی برای چیزی نیست و قرار نیست مشکلی را حل کند، بلکه خود مشکل اصلی است و باید از طریق کالبدشکافی ساختار خود به چیستی سرکوب شده اش دست یابد و آن را متبلور سازد. این معماری تحت آموزه های ژاک دریدا و فلاسفه ی پست استراکچرالیست قصد ایجاد جهانی آلترناتیو در مقابل جهان یوتوپیای مدرنیسم و پست مدرنیسم داشت.
