این اثر نهمین مجموعه اشعار وی در قالب غزل و شعر نو نیمایی است. در این کتاب شعر، جنس کلام و واژه‌ها به سبک نو و امروزی هستند. در بخشی از مقدمه‌ای کتاب می‌خوانید: « شیرین است وقتی ریشه می دواند در تمام سلولهای بدنت یک درد، یک دردِ دوست داشتنی دردی از جنس کسانی که دوستشان داری، آن هم عاشقانه، امید هایی که می دانی بی نتیجه است، تلخی هایی که مزه مزه کردنشان را دوست داری، دردهایی که لمسشان میکنی و به بودنشان عادت داری. اصلا گاهی منتظر آمدن این دردها هستی.واقعیت است، نوشیدن آب بعد از یک تشنگی طولانی بسیار دلنشین است. این را همه میگویند اما من میگویم شاید خود همان عطش از آب نوشیدن هم شیرین تر باشد. انتظار زیباست ، انتظار توام با عشق، انتظار همراه با حرکت و انتظار هم مسیر مقصود ما انسانها آنقدر برای رسیدن به هدف تلاش میکنیم که فراموشمان میشود گاهی مسیر بسیار زیباتر از مقصد است. گاهی از یاد می بریم لحظاتی که در راه هستیم لحظاتی از زندگی ماست.آنقدر برای رسیدن زندگی می کنیم که بودن را فراموش می کنیم.»