شاید هم شکل زندگی ویژه و پرماجرای او بود که در محمود احساسی از شعف و شور ایجاد میکرد؛ زندگی در کنار اقیانوس، در کشوری چون سریلانکا، آنقدر برای او خیال انگیز بود که دوست داشت در آن حل می شد. لحظه هایی، به ویژه در عصر بعضی از روزهای گرم، حاضر می شد حتی تمام آرزوهای دیگر خود، از جمله نویسنده و مشهور شدن را، رها کند اگر فقط می توانست در کنار آن اقیانوس، در باغی بزرگ، رو به موج های بلند، با منظره ای از آلباتروس های غول پیکر که افق را می شکافتند و صداشان با صدای اقیانوس می آمیخت، زندگی کند. حاضر بود حتی برای آن بمیرد. در آن لحظه حاضر بود روی تخت صاف بنشیند و کلت را رو به شقیقه نشانه بگیرد و شلیک کند...