مقاومت مدنی، به‌ویژه در قالب تظاهرات گسترده و مسالمت‌آمیز، در بطن بهار عربی ــ زنجیره‌ای از وقایع در خاورمیانه و شمال آفریقا که از دسامبر ۲۰۱۰ آغاز شد ــ قرار داشت. این جنبش به پیروزی‌های قابل توجهی دست یافت: جنبش‌های مردمی به سقوط دولت‌های اقتدارگرا در تونس، مصر، لیبی و یمن کمک کردند. با این حال، این پیروزی‌های نمایان مبارزات غیرخشونت‌آمیز، فجایعی را نیز به دنبال داشت؛ جنگ در سوریه، هرج‌و‌مرج در لیبی و یمن، بازگشت به حکومت استبدادی در مصر، و ضدانقلابی با حمایت مداخله خارجی در بحرین. آنچه بر این وقایع سایه افکنده بود، شکاف دیرپای موجود بین شاخه‌های سنی و شیعهٔ اسلام بود. چرا اوضاع چنین خراب شد؟ آیا مشکل از روش‌ها، رهبری و اهداف جنبش‌های مردمی بود یا شرایط جوامع؟ در این کتاب، متخصصان این کشورها و تکنیک‌های مقاومت مدنی، وقایع را در بستر تاریخی، اجتماعی و سیاسی خود بررسی می‌کنند. آنها توضیح می‌دهند که واکنش دولت‌ها و قدرت‌های خارجی ــ از جمله ایالات متحده و اتحادیهٔ اروپا ــ چه تأثیری بر این انقلاب‌ها داشت؟ چگونه پادشاهی‌های عرب در اردن و مراکش اصلاحاتی را برای جلوگیری از انقلاب انجام دادند؟ و چرا بهار عربی نتوانست جرقه‌ای برای بهار فلسطینی باشد؟ آن‌ها نشان می‌دهند که چگونه و چرا تونس کشوری باقی ماند که بیشترین تغییر سیاسی را با کمترین هزینه خونریزی تجربه کرد، شرایطی که البته چندان پایدار نماند. نویسندگان روایتی دقیق و مستند از مسیر و سرنوشت بهار عربی به دست داده‌اند؛ پیروزی‌ها و شکست‌ها را واکاویده‌اند و در نهایت و مهم‌تر از همه، نشان می‌دهند که برای بنیان‌نهادن دموکراسی مقاومت مدنی با هدف تغییر رژیم به‌تنهایی کافی نیست: ایجاد نهادها و اعتماد لازم برای اجرای اصلاحات و توسعه دموکراسی، کاری به مراتب دشوارتر اما به همان اندازه حیاتی است.