کتاب «من آفریده‌ی خداوندم» به صورت آهنگین از زبان کودکان به توصیف داشته‌ها و نداشته‌های یک کودک می‌پردازد و تلاش می‌کند خودپذیری و خودشناسی‌ای مناسب را با بیانی کودکانه به مخاطب کودک کتاب عرضه کند. در این خودشناسی، کودک درون و بیرون خود را تعریف می‌کند و از آن راضی است؛ اگر موی مشکی دارد یا به رنگی دیگر، اگر رنگ چشم‌هایش با بقیه فرق دارد، اگر گاهی دست‌وپا چلفتی می‌شود یا زرنگ، اینکه شوخی و خنده را دوست دارد، بازی و ورزش را دوست دارد و تلاش می‌کند قدر زندگی را بداند و به نوری که خداوند درونش گذاشته است توجه کند. کودک یا کودکانی که در این کتاب خود را توصیف می‌کنند از همه حالات‌شان راضی‌اند و به نعمت‌هایی که خداوند در اختیارشان قرار داده توجه می‌کنند و سپاس‌گزار هستند. کودکان کتاب، خود را پر از شگفتی می‌بینند؛ بنابراین این نوع تفکری که نویسنده در کتاب «من آفریده‌ی خداوندم» گنجانده است، برای کودکان انگیزه‌بخش و پرورش‌دهنده خواهد بود.