طی دویست پنجاه سال گذشته قاره اروپا محل تجربه همه انواع مهاجرت های انسانی بوده است: اعم از جابجایی های درون منطقه ای جمعیت به دلیل بلایای طبیعی، مهاجرت های فصلی کارگران در جست و جوی کار و کوچ اجباری جماعت های مختلف پیرو سرکوب حکمرانان و پناهجویی پیرو انقلاب و جنگ. اگر به این فهرست طولانی کسانی را که به قصد مهاجرت به آمریکا مدتی را در کشوری اروپایی غیر از زادگاه خود سپری می‌کردند و خیل عظیم افرادی که به قصد سکونت در مستعمرات اروپایی کشورهای خود را ترک می کردند بیفزائیم، به گستردگی ابعاد تجاربی آگاه می شویم که میتوانند به دانش ما بیفزایند از آنچه امروز هم اروپا و آمریکا شاهد آن هستند و همچنین بسیاری از سایر کشورها در اقصی نقاط جهان. بر پایهٔ چنین دانشی است که میتوان در گفتارهایی تردید کرد که از اضطرار در اتخاذ سیاست های شداد و غلاظ برای جلوگیری از ورود مهاجران به کشور میزبان یا بازگرداندن اجباری آنها به کشور متبوع شان می‌گویند.