بحث پیرامون مشروطه همیشه جذابیتهای خاص خود را داشته است. صحبت از شکست مشروطه و چرایی آن بین اهالی تاریخ و تاریخنگاران نیز همواره مورد بحث بوده تا جایی که این چهارچوب نظری را میتوان یکی از پرتکرارترین بحثهای دهه اخیر در مورد مشروطه دانست. با رشد نگاههای میانرشتهای در مباحث علوم انسانی اما، اندیشمندان تلاش کردهاند جامعهشناسی، فلسفه و روانکاوی را نیز به مثابه یک پیوست تاریخی به کار بگیرند تا تحولاتی در روایتها و فهم وضعیت تاریخی پدید آورند. در همین رابطه اخیرا کتاب «نظریات شکست مشروطه (از منظر آرای ژاک لکان)» توسط محمد باقری، پژوهشگر و دانشآموخته سیاست منتشر شده که در آن سعی کرده نشان دهد که از منظر این روانپزشک و روانکاو برجسته فرانسوی میتوان ذهنیت شکست مشروطه را دگرگون کرد و نشان داد که متفکران و نخبگان عصر مشروطه که شکست را پذیرفتهاند در چه افقی زیست میکردهاند. او با چهارچوب نظری که از ژاک لکان به عاریت میگیرد، تلاش دارد تا نشان دهد که آنچه در مشروطه رقم خورده، نوعی حرکت از ساحت تخیلی یا فانتزی به ساحت نمادین بوده است و از آنجایی که این ساحت با خواستههای اهل فکر و نخبگان آن مقطع همخوانی نداشته، از آن مقطع به شکست تفسیر و تعبیر میکنند.
