فریدریش شلایرماخر (۱۷۶۸-۱۸۳۴)، که از بنیانگذاران هرمنوتیک مدرن خوانده میشود، خود هیچگاه توفیق نیافت که کتابی مستقل تحت عنوان «هرمنوتیک» منتشر کند، هرچند سودای آن را در سر داشت. او نظریهی هرمنوتیکی جدید خویش را در کلاسهای درسی با همین عنوان در دانشگاههای هاله و برلین در فاصلهی سالهای ۱۸۰۵ تا ۱۸۳۳ ارائه کرد. آنچه در کتاب حاضر میخوانید مهمترین دستنوشتههای باقیمانده از او دربارهی هرمنوتیک است که برای ارائه در همین کلاسها در طول سالیان تدارک دیده بود و البته سودای تبدیل کردن آنها به کتابی مستقل را نیز داشت. از نظر شلایرماخر، هرمنوتیک «هنرِ فهمیدنِ درستِ سخنانِ دیگری» است، چون باور دارد «روال معمول» این است که ما سخنان یکدیگر را اشتباه بفهمیم. بهعلاوه، او معتقد است اندیشیدن بدون زبان امکانپذیر نیست. در نتیجه، او هرمنوتیک را ابزاری ضروری برای پیبردن به اندیشههای دیگران و حتی اندیشههای خویشتن میدانست.
