اوتو و الیزه هامپل تا پیش از انتشار این رمان بیش از دو نام در بایگانی گشتاپو نبودند و اگر هانس فالادا همه تنها می‌میرند را نمی‌نوشت شاید جهان هرگز رنج تنهایی و شور عشق و درد جدایی این زوج مبارز برلینی را درنمی‌یافت. آنها باید شش دهه پنهان در جهان ادبیات آلمانی می‌ماندند تا صدایشان با انتشار ترجمهٔ انگلیسی رمان به گوش خوانندگانی از سراسر جهان برسد و کتاب در صدر جدول فروش ایالات متحد امریکا، بریتانیا، فرانسه، و کانادا قرار بگیرد و نیویورک تایمز آن را رویداد ادبی سال 2009 بنامد. خطوط کلی رخدادهای رمانِ «همه تنها می‌میرند» بر مبنای پرونده‌های گشتاپو از فعالیت‌های غیرقانونی این زوج کارگر از اهالی برلین در سال‌های ۱۹۴۰ تا ۱۹۴۲ شکل گرفته است. تقریباً در سراسر کتاب سخن از انسان‌هایی رفته است که بر نظام هیتلری شوریده‌اند، همچنین از شکنجه‌گران آنها. دست‌کم یک‌سوم وقایع این کتاب در زندان‌ها و تیمارستان‌های آلمان می‌گذرد که جولانگاه مرگ بوده است. تصاویر تیره و تارِ این رمان، که اغلبشان برای خود نویسنده نیز ناخوشایند بوده، بر معنای دروغ و فریب نورِ بیشتری تابانده است.