«سهراب سپهری» بی شک یکی از بزرگترین شاعران معاصر ایران است. سپری نقاش و شاعر است. نقاشی او ، مشحون از شعر و اشعار او تصاویری شاعرانه دارند و این سرچشمه، تا جایی که بتوانیم بر آن داوری کنیم، از رابطه ی عرفانی او با طبیعت ناشی می شود: گرایشی سخاوتمندانه به ضرباهنگ مررموز و مشترکی که آدمیان و اشیاء را حیات می بخشد، غربتی بنیادین. سپهری همان گونه که در زندگی تنها بود، در شیوه شاعرانگی نیز یگانه بود. او همواره بیرون از جریانات هنری و ایده های مد روز و جهت گیری های سیاسی باقی ماند. از این روست که نگاه وی همواره به سوی این لحظات سرشار از حضور معجزه وار است که در هر نفس در هر آن سرنوشت نامرئی جهان ما را شکل می دهند و...