رمان تکان‌دهنده‌ای است آکنده از احساس شکنندگی انسان معاصر، خاطرات به یادماندنی شخصیت‌هایی که رفته رفته به حقیقت دوران کودکی به ظاهر شاد و نیز آینده‌ی خود پی می‌برند. آن‌ها پس از سال‌ها در می‌یابند که چرا موسسه‌ی «هیلشم» آنان را از کودکی پناه داده است؛ حالا که در در و دشت رانندگی می‌کنم، هنوز چیزهایی را می‌بینم که مرا یاد هیلشم می‌اندازد. شاید از کنج مزرعه‌ای مه‌آلود بگذرم با قسمتی از خانه‌ی بزرگی را هم چنان که از دامنه ی تپه‌ای پایین می‌آیم، یا حتی دسته‌ای سپیدار را با ترتیب خاصی در کمرشکن تپه‌ای ببینم و با خود بگویم: «شاید همین باشد! پیدایش کردم!»