نتایج تحلیلهای این کتاب نشان میدهد که ۷۵/۳ درصد از کودکانی که در خیابانهای تهران مشغول بودند، در بازه زمانی سال ۹۲-۹۱ بهدلیل کمک به معاش خانواده کار کردند. در سال ۹۶-۹۵، ۴۴درصد کودکانی که در خیابانهای۶ استان کشور کار میکردند اولین رابطه جنسیشان را زیر ۱۵ سال تجربه کردند و ۱۲ درصد کودکان کار در ۱۵ استان کشور هم در بازه زمانی ۹۹-۹۸ سابقه فرار از خانه را داشتهاند. در فصل اول کتاب «پایان دادن به کار کودک در خیابان» وضعیت کودکان در موقعیتهای خیابانی توصیف شده است. یافتههای این فصل با استناد به پژوهشهایی است که سازمان بهزیستی و شهرداری تهران آن را سفارش دادند. «مرور نظاممند مطالعات کودکان خیابانی در دهه اخیر در ایران»، عنوان یکی از مطالعاتی است که متعلق به بازه زمانی سالهای ۷۷ تا ۸۶ است. کودکان مطالعهشده اغلب پسر بودند و با گروه سنی بالاتر از ۱۲ سال. بُعد خانوار آنها بیش از پنج نفر و خانوادهها زیر خط فقر بودند. ویژگیهای کار این کودکان، درآمد بسیار پایین، اشتغال به کارهای ساده و بدون مهارت مانند دستفروشی و پادویی بوده است. در آن بازه زمانی البته دستفروشی، فراوانی بالایی داشت.
