پلک‌های شنی، جدیدترین اثر دستغیب، 15 داستان دارد که ویژگی‌هایی مشترک دارند. راوی همۀ داستان‌ها اول‌شخص‌اند؛ داستان‌هایی سیال‌ذهن که معمولاً در مکانی ملموس و عینی آغاز می‌شوند، اما در ادامه به روایتی ذهنی و فضایی انتزاعی ختم می‌شود. یکی دیگر از ویژگی‌های این داستان‌ها سفر میان حال و گذشته و آینده و بهره‌گیری نویسنده از تعلیق و مفاهیمی همچون هویت و مرگ است. داستان‌های این مجموعه آدم‌هایی را به تصویر می‌کشند که ناگهان به کرانه‌های زندگی رانده شده و هر واقعیتِ ساخته‌و‌پرداخته‌ای در برابرشان فروریخته است. آن‌ها در اکنونی که گذشته و آینده از درونش سر بر آورده، به مکان‌هایی غریب پرتاب می‌شوند و درونِ هزارتویی بی آغاز و پایان با وضعیت و موقعیت‌هایی چنان فهم‌ناپذیر روبه‌رو هستند که چاره‌ای جز رفت‌و‌برگشتی ابدی در این فضاهای در‌هم‌پیچیده ندارند. گویی آن‌ها فرزندانِ ابرانسانی هستند که همچون بیگانه‌ای به ویرانی خویش می‌نگرد و تنها با خلق مفاهیم نو می‌تواند در این جهانِ ممکن و خالی از معنا خود را باز یابد. ما در این داستان‌ها با افرادی روبه‌رو هستیم که بر روی لبه‌های تیز بحران‌هایی حرکت می‌کنند که هم‌زمان بدن و ذهنشان را در می‌نوردد.