چاپلین مشهورترین هنرمندی است که تاریخ سینما به خود دیده. همه‌ی دنیا او را می‌شناسند. از کودک و پیر و جوان گرفته تا امّی و عامی و روشنفکر. اما آثارش چندان بخت این را نداشته‌اند که در مرکز بحث‌های انتقادی و مطالعاتی سینما قرار بگیرند. چه‌بسا همین شهرت فراگیر و محبوبیتش در ذوق و نظر عامه بوده که باعث شده تا چندین دهه منتقدان با دیده‌ی تردید به ارزش مطالعاتی او بنگرند. اما آندره بازن، منتقد و نظریه‌پرداز برجسته‌ی فرانسوی شیفته‌ی او بود. از همان ابتدای ورودش به عرصه‌ی نقد، هر وقت که بهانه‌ای دست می‌داد از چاپلین می‌گفت و می‌نوشت. مرگ زودهنگام اما به او مهلت نداد تا نقدهای پراکنده‌اش را جمع کند. این فرانسوا تروفو بود که پس از مرگ مرادش آن‌ها را از گوشه و کنار یافت و این کتاب را گرد آورد. او از دوست منتقد و فیلمسازش، اریک رومر نیز خواست تا نقدی بر روی فیلم آخر چاپلین «کنتسی از هنگ‌کنگ» بنویسد و کنار نوشته‌های بازن منتشر شود. دست آخر خودش نیز مقدمه‌ای خواندنی بر آن نوشت تا ضیافت چاپلین را کامل کند.