دختر، در ظلمات، شمعی بر تارک صحنه مینشاند. او آرزو دارد تا پهلوان از جهان رویا آشکار شود و نجاتش بدهد. و پهلوان با یک جفت چوب زیر بغل، و تنی فرسوده، اما صورت و صدایی فلک شکاف پای در میدانک آدمیان میگذارد. عرصه میدانک با زنجیر کهنی سر در زمین، به ناپیدای آسمان بسته است. باشندهیی نیست. جز شاهدهی مثالی، پهلوان دررجزی دراز باشندگان را فرا میخواند تا بیایند و خواستشان را بخواهند. اما روستایی بازی، روستایش زیر آب سد رفته و در جستوجوی کار دنبال سرگرد میگردد. زن سیاهپوش، شوی سرگردش ناپدید شده است، مرد تاریخ، مرد طومار، مرد چاق، مرشد همه و همه سیارات سرگشته منظومه خودشانند. پرسش این است: ما به گذشته چسبیدهایم یا گذشته به ما؟ و آن را سپر کنیم در برابر امروزمان؟ یا متکی بر آن، در برابرش بایستیم و خود باشیم؟ و دختر جواب مساله است. او با پهلوان در رویاهای شیرین به پروازها رفته است. پس، پهلوان، پیراسته از ظواهر پهلوانی، دختر را بجای یکی از چوب زیربغلهایش در زوایه زیر بازو میگیرد و با هم رو به آینده میروند. چوب زیربغل بسی بیش از اینها میپرسد. و دو ضرب در دو... هم که مساوی چهار نیست، و مساوی!!! بینهایت است، ظاهرا روایتیست روزمره از تقلب یومیه زور ورزی با مصاحبهگران مطبوعاتی، اما باطنان چرخشت دیگریست از فرسی.
