«کابوس‌های حضرات والامقام» درباره کابوس‌های شخصیت‌هایی واقعی و در قالب داستان‌هایی مملو از کنایه‌ها و انتقادات جالب راسل به فضای فرهنگی یا اجتماعی است. نویسنده با ارجاعاتی به جهان بیرون متن، والامقام‌ها و رفتارشان را به تمسخر می‌گیرد. برای نمونه، در دومین داستان مجموعه، «کابوس آقای بودلر»، راسل کابوس مردی را روایت می‌کند که سانسورکننده آثار شکسپیر بوده، مردی که مجموعه‌ای تصحیح شده از آثار تراژدی نویس بزرگ برای خانواده‌ها منتشر کرده است و در کابوس هایش همسر او سراغ نسخه اصلی نمایش نامه‌های شکسپیر می‌رود. انتقاد‌های راسل در این داستان به خفقان فرهنگی و ادبی برآمده از تفکری است که آثار شکسپیر را باعث انحطاط فکری جوانان می‌داند. جالب آن است که داستان بعدی ِ مجموعه تمام شخصیت‌های نمایشنامه‌های شکسپیر در برزخ نشسته اند و درباره امیال و عقده‌های خود حرف می‌زنند و هریک به گونه‌ای از دست جناب شکسپیر بزرگ عصبانی است! برخی داستان‌های این مجموعه به گونه‌ای است که اگر از پیشینه و ارجاعات فرامتنی آن‌ها -مثلا ارجاع به تراژدی‌های شکسپیر یا اوضاع سیاسی قرن بیستم- باخبر باشیم لذت خواندنشان دوچندان خواهد شد. البته مترجم پانویس‌های خوبی برای کتاب نوشته است که به درک لایه‌های داستان‌ها کمک می‌کند. دو داستان دیگری که به گمان نگارنده، قدرت نویسندگی فیلسوف نامدار را نشان می‌دهد، نخست داستانی است که دو دانشمندْ روبات‌ها را به آرامی جایگزین بشر می‌کنند و در نهایت به نظاره انقراض انسان می‌نشینند، و دیگری کابوس الهی دانی است که در روز داوری درمی یابد راجع به انسان چیزی نمی‌داند.