ایلیا برگشت، به قلة کوه پنجم اشاره کرد و گفت: «من به خدای یگانه باور دارم، درحالی‌که شما باور دارید که خدایان در ابرهای بالای کوه پنجم سکونت دارند، اما امروز نمی‌خواهم در مورد قوی‌تر بودن خدای خودم یا خدایان شما بحث کنم، بلکه می‌خواهم از شباهت‌هایمان حرف بزنم. فاجعه ما را در احساس مشترکی به هم پیوند داده؛ و آن احساس ناامیدی است. چرا چنین اتفاقی افتاد؟ چون ما فکر می‌کردیم که در روح ما به همه چیز پاسخ داده شده و به این دلیل نمی‌توانستیم هیچ تغییری را بپذیریم. من و شما از نسل بازرگان‌ها هستیم، اما می‌توانیم یاد بگیریم که چطور مانند یک جنگجو رفتار کنیم، چون یک جنگجو همیشه می‌داند که چه چیزی ارزش مبارزه کردن را دارد. او هرگز به‌خاطر چیزهایی که برایش اهمیتی ندارند، وارد مبارزه نمی‌شود و وقتش را با تحریکات دشمن تلف نمی‌کند.