آلیس مونرو، که به‌عنوان یکی از بهترین داستان‌نویسان کوتاه نسل خود شناخته می‌شود، در خلق روایت‌هایی مهارت داشت که به پیچیدگی روابط انسانی و ظرایف ناگفتۀ زندگی روزمره می‌پردازند. مجموعه داستان گریزپا نمونه‌ای درخشان از چیره‌دستی داستان‌نویسی و شخصیت‌پردازی ادبی اوست. در این مجموعه که شامل داستان‌هایی مرتبط یا پیوسته است، مونرو به بررسی موضوع فرار - وسوسۀ آن و پیامدهایش - می‌پردازد. با دقت و بینش روان‌شناسانه خاص خود، او روایت‌هایی خلق می‌کند که به تلاقی‌های آزادی، هویت و پیوندهای گریزناپذیر انسانی می‌پردازند. در گریزپا، آلیس مونرو به تنشی بین اشتیاق به رهایی و نیروهایی پرداخته است که افراد را به شرایطشان مقید می‌کنند. در هر داستان، نویسنده با ظرافت می‌کوشد جوانب مختلف یک پدیدار را بررسی کند و از همه‌ مهم‌تر با نگاهی انسانی به مسائل نگاه کند. او به‌خوبی کشمکش‌ها و گفت‌وگوهای درونی شخصیت‌ها را پیش چشم خواننده زنده می‌کند و خواننده را به تفکر وامی‌دارد. داستان‌های گریزپا، که با ترجمۀ خوب شقایق قندهاری به فارسی منتشر شده است، با پایان‌بندی‌های تکان‌دهنده‌شان، ما را با پرسش‌های مختلفی تنها می‌گذارند: اگر ما بودیم، چه می‌کردیم؟ آیا تصمیم‌ها نشان از قدرت دارند یا نشان از تسلیم؟